Tomorrow

To musi być coś więcej niż chemia, która napędza organizm,
mamy serca by kochać, uczucia by móc je ranić.

Już raczej nie napiszę nic w tym roku, więc nie pozostaje mi nic innego niż życzyć wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku tym, którzy to czytają :) Mam nadzieję, że nadchodzący rok przyniesie każdemu z nas wiele chwil, z których będziemy mogli się cieszyć i będziemy mogli je wspominać całymi latami. Niech będzie bardziej szalony szalony niż wszystkie lata naszego życia razem wzięte! I oczywiście życzę sylwestrowej zabawy do samego rana, najebania się w trzy dupy (jak szaleć to szaleć) i spędzenia świąt w miłej, rodzinnej atmosferze.

U mnie wszystko dobrze, po feriach świątecznych czeka mnie rzeź w szkole, ale dam radę. Trochę się gubię w niektórych kwestiach, ale takie wady młodych, spontanicznych decyzji.


A sobie życzę tego, aby krzywy ryj wreszcie nabrał jakiegoś życia...

Broken heart, but farther warm

Ile trzeba, żeby wykonać krok na przód? Dlaczego łatwiej mi się cofać, niż iść przed siebie?
Chciałabym mieć w sobie odwagę, a nie ten chujową blokadę, która nie pozwala mi się rozwijać. Jestem słaba, jestem za bardzo zależna od innych ludzi.

Pokochałam rap. Kiedyś go nienawidziłam.
Dzisiaj nie wyobrażam sobie dnia bez niego.

Invicible

Nigdy chyba nie miałam takiej przerwy w pisaniu bloga. Przestudiowałam wszystko spokojnie i doszłam do wniosku, że to już mi nie daje takiej radości.

Wszystko mnie wykańcza, jedynie co chciałabym zrobić, to cofnąć się w czasie do chwil, w których wszystko było łatwiejsze - nie było tych fałszywych mord i umiałam się ciężyć z każdej chwili. Chcę mieć znowu pięć lat, chcę te czasy, w których beztrosko biegałam w samym podkoszulku i majtach po dworze bawiąc się na trzepaku w ganianego ze znajomymi. Tęsknię za tym, jak jedna głupia wieczorynka dawała mi tyle radości, aż nadto. Ewentualnie poszłabym spać, ale nie chcę tracić ani minuty. Niech ten weekend trwa jak najdłużej, a czas niech stanie w miejscu albo się cofnie. Niech nie pędzi tak zachłannie na przód.
Ostatnimi czasy ujrzałam w świetle realiów, jak mocno się zmieniłam. Kiedyś umiałam się nabijać z ludzi, którzy w pewnym stopniu byli trochę inni od większości społeczeństwa. Teraz jestem w stanie taką osobę bronić całą sobą, bo doskonale wiem, że nie jest gorszy. Kiedyś miałam na wszystko wyjebane i myślałam, że manna spadnie mi z nieba, a teraz staram się z całych sił o to, by było dobrze. Nawet zaczęłam się więcej uczyć, chociaż rezultaty tak bardzo widoczne nie są.
Mam nadzieję, że kiedyś moje wszystkie starania nie pójdą na marne i będę mogła być szczęśliwa. O ile znam definicję słowa "szczęście". To na pewno nie jest wyimaginowany świat idealizmu, to po prostu spełnienie paru celów.
Tak na marginesie - ludzie mnie wyniszczają. Już ostatni raz wzięłam to długie świństwo, z którego leci dym do ust.
Ostatnio na religii ksiądz powiedział, że bez żadnego zaliczenia roratów nie możemy przystąpić do bierzmowanie. Mamy zasuwać w każdą niedzielę do kościoła na mszę święta, by zbierać jakieś denne podpisy. Ja się pytam - czy muszę chodzić do kościoła w każdą niedzielę, żeby udowodnić swoją wiarę? Księża takim zmuszaniem do uczestnictwa tylko zniechęcają. Pan Bóg nie jest tylko tam, on jest wszędzie. Przepraszam bardzo, ale ja wierzę w Boga, a nie w kościół. Jestem w stanie wstać w środku nocy i się pomodlić o dobro wszystkich, których kocham, ale to sprawiałoby mi przyjemność, bo zrobiłabym to dobrowolnie. Sama dochodzę do wniosku, że niektóre osoby, które nie uczestniczą we mszy wierzą o wiele mocniej niż ci, którzy pod przymusem chodzą do kościoła w każdą niedzielę, każdy pierwszy piątek miesiąca. Moim skromnym, jeszcze dziecinnym zdaniem, tak się chodzi wtedy, gdy ma się potrzebę duchową.
No nic, to chyba tyle. Zapewne nie napiszę tak szybko, możecie się spodziewać mnie tutaj i moich infantylnych wypocin za ok. miesiąc, może szybciej, jeżeli złapię mobilizację.

PS. Tak w ogóle, mam zawody we wtorek i mam ogromną nadzieję, że się nie poddam. Nie pozostaje mi nic innego niż uwierzyć w siebie i swoje możliwości. Mam ogromne predyspozycje, nie mogę nikogo zawieść.
Żegnam.
Tchus!

Never or forever

Dawno tutaj nie byłam, około trzech tygodni. Nie miałam chęci dzielić się moimi przemyśleniami, bo doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nikt nie czyta.
W poprzedni weekend byłam na krótkich czasach, a ostatnie dni są dosyć szalone, przeplatane złością i szczęściem. W czwartek złożyłam wizytę z koleżankami pewnej osobie i bardzo tego żałuję. Zauważyłam, że w towarzystwie niektórych ludzi zachowuję się nienaturalnie i nieprzyzwoicie. Zabolało trochę, gdy dowiedziałam się (dokładnie dziś), że osoba, której złożyłyśmy wizytę uważa nas za dziwne. Zgadzam się, jestem dziwna, ale wydaje mi się, że jak się mnie pozna lepiej to wcale nie jestem taka zła, da się ze mną pogadać. W piątek otrzymałam garstkę nadziei, że jednak dany osobnik mnie lubi (stwierdziłam to po pomachaniu), ale dwa dni później dowiedziałam się, że pomyliłam tę osobę z kimś innym. Powiedziałam sobie, że za chuja nie dam tak o siebie mówić i robię wszystko, żeby spotkała mnie bez koleżanek, chciałabym porozmawiać "sam na sam". Codziennie tamtędy przejeżdżam, ale bezskutecznie. Jutro zamierzam nigdzie nie jechać, ponieważ wyglądałoby to co najmniej nienaturalnie, ale pojutrze zaczynam znowu. Muszę powiedzieć mu dużo o naszej klasie, osobach z niej, chcę się o nim sporo dowiedzieć. Nie chcę, żeby się popsuł...
Dobrze, skończę o tym mówić, może to dziwne, ale chce mi się od tego płakać.
Odezwę się w poniedziałek, może wcześniej.
Bye, bye.

El infierno

Stoję przed wyborem.
Prawdopodobnie trener ma mnie upatrzoną i chce, żebym chodziła na treningi w gimnazjum. Koleżanka mi mówi, że na pewno mnie przyciśnie i nie pozwoli mi marnować swojego talentu. Boli mnie trochę to, bo spieprzyłam sobie sama sprawę. Nie trenowałam cały rok, nie jeździłam na zawody, opierdalałam się na wuefie, przez co pogorszyłam sobie formę. Do tego dochodzi parę wypalonych papierosów (na szczęście nie dużo, niecałe siedem, może nawet mniej) bez specjalnego zaciągania. Myślę, że jak się mocno postaram i uwierzę w siebie, to uda mi się nie dość, że odbudować formę, ale również ją poprawić. Wszystko zależy ode mnie, ale ja jestem osobą, która boi się rywalizacji. Nie czuję się wystarczająco dobra na uczęszczanie na takie treningi, ale może coś we mnie ruszy, bo naprawdę nie chcę nikogo zawieść, a w szczególności siebie. Chcę spełniać swoje ambicje.
Także mam parę postanowień w związku z gimnazjum:
1. PRZESTANĘ OBGRYZAĆ PAZNOKCIE.
2. BĘDĘ MYŁA ZĘBY TRZY RAZY DZIENNIE.
3. PRZESTANĘ OKAZYJNIE POPALAĆ.
4. NIE ZAMIENIĘ SIĘ W GIMNAZJUM W PUSTĄ LALĘ.
5. BĘDĘ BARDZIEJ ODWAŻNA.
6. NIE BĘDĘ SIĘ PODDAWAĆ.
I muszę to zrealizować. Muszę mieć silną wolę i pokazać, że sama kieruję swoim życiem.
No to tyle miałam do przekazania, kończę, robię pompki i chyba idę spać. Codziennie nastawiam sobie budzi o pięć minut wcześniej niż poprzednio. Jutro mam za zadanie wstać o 9.20, bo nienawidzę tracić dnia, a wstając o jedenastej na pewno sobie je przedłużam, kurwa... Dobranoc :)

Destroyed inwardly.

Bardzo dawno nie pisałam, ale to tylko ze względu na to, że bardzo dużo się działo. Ostatnie dwa dni są dosyć nudne, więc zdecydowałam się napisać.

Powinnam zacząć od tego, że poprzedni post nie był w ogóle poprzedni. Nie było żadnego rozdzielania i przeszliśmy tak, jak byliśmy w podstawówce, doszły jedynie dwie osoby. Z jednej strony się cieszę, że nie było wielkiej rewolucji, ale z drugiej strony jestem osobą, która pragnie zawierać nowe znajomości.

***

Teraz czas małych refleksji, ponieważ zauważyłam, że w moim życiu dzieję się coś złego, wkrada się nieład i nieporządek, pomimo niedawnych porządków. Uznałam, że okres buntu mam już za sobą, ponieważ psychicznie bardzo szybko się rozwijałam. Niestety, ale gimnazjum robi swoje i zapewne będzie robić. Raz spróbowałam i powiedziałam, że w tym nie ma najmniejszej przyjemności. Spróbowałam po jakimś czasie drugi raz i wtedy dopiero zaczęło się coś dziać, że w głębi chciałam więcej i więcej. Każde zaciągnięcie jest odpłynięciem od problemów, zapomnieniem o wszystkich popełnionych błędach. Zapewne każdy doskonale zdaje sobie sprawę o co chodzi.
Pragnę zaprzestać, mimo, że nałogowcem nie jestem i od niego mi daleko. Mówię sobie, że mam silną wolę, ale prawda jest zupełnie inna, jestem słaba. Nie umiem powstrzymać się od obgryzania głupich paznokci. Mówienie, że zrujnuję sobie życie sportowe sprawia, że chcę z tym walczyć, że mam motywację, ale potem znów nadchodzi ten moment ucieczki od rzeczywistości.
W pewnych sytuacjach czuję, że jestem bezsilna i moje życie jest takim żartem. Dziwne jest to, ponieważ nie mam w życiu źle. Dostaję wszystko bez niczego, ludzie mnie lubią, a ja w ogóle się nimi nie przejmuję i nie zabiegam o ich sympatię, ale po po prostu mi czegoś brakuje.
Dwa dni siedzę w domu, bo znajomi powyjeżdżali do rodzin albo na zbieranie wiśni. Wzięłabym rower i pojechała samotnie na wycieczkę rowerową. Tylko ja, rower i mój niepoukładany chaos w głowie. Problemem jest to, że boję się przejeżdżać sama wokół ludzi, których nie znam. Czuję ich wzrok na swoim ciele. Czuję się żywnie przez nich zjadana. Uczucie nie do opisania.

Myślę, że powinnam już skończyć pisać, bo nie umiem odpowiednio dobierać słowa. Nienawidzę takich wieczorów, w których wszystko wydaje mi się być nienaturalnie szare.
Chciałabym, żeby w moim życiu nigdy nie było nudy, bo wtedy w środku czuję, że wymieram.
Nie tyle co fizycznie, ale psychiczne.

"Nie wiem czy umiem tu mówić o uczuciach,
Na pewno rozumiem jak łatwo można upaść,
Nie wiem czy słuchasz jak mocno bije serce,
Kiedy proste słowa stają się najtrudniejsze"

six beautiful years

Wczoraj zakończyłam pewien rozdział w moim życiu. Powstrzymałam się od łez, ponieważ nie czułam tego, że to koniec, ale teraz dopiero rozumiem, że już nigdy nie będzie tak samo.
Spędziłam z nimi sześć lat, pięknych lat. Nie zawsze było pięknie, było wiele chwil, w których chciało się płakać, ale były też śmieszne chwile, które będę pamiętać do końca życia...
Zdaje sobie sprawę, że już nigdy nie usiądziemy w tych samych ławkach, nigdy nie będziemy razem. Będzie mi cholernie brakować tekstów pani od historii, stylu pani od informatyki, pani od angielskiego oraz pani zuzi, która czasem budziła strach, ale i tak była zajebista! Nie zapomnę tego, jak biła dziennikiem, rzucała cukierkami i tych jej tekstów "panienko, jesteś na muszce"! :D
Nie zapomnę ślubowania, choinek, fikania do starszych, trzepaka i dziadziusia, kościotrupa, ogniska na zakończenie roku w trzeciej klasie, strachu przed czwartą klasę i nowymi nauczycielami... Tańczenia 'gimmie gimmie' na muzyce, wylania soku, fenomenalnych kłótni i opierdalingu na wf, pierwszego medalu, wyczerpującego biegu kościuszkowskiego, tańca z wychowawcą, pierwszych wagarów, uciekania z wychowania do życia w rodzinie, pizzy z koleżankami, dyskotek, zielonej szkoły, słynnego czajnikowania, wycieczek do Krakowa i w ogóle... To już nie będzie to samo. Tego "pierdole, nie robię" na matematyce, ściągania na informatyce i zamiast pisania lekcji - siedzenia przy komputerach... Naszej sztafety, na którą nikt nie przyszedł i WSZYSTKO BĘDĘ MIAŁA W PAMIĘCI! :) Przepraszam, że tak nieskładnie piszę, ale to naprawdę boli, że rozstaję się z kimś, z kim spędziłam prawie połowę życia. W tej szkole przeżyłam pierwsze miłości, tańce z chłopakami i pierwsze kłótnie. Z każdym rokiem nabierałam coraz więcej doświadczeń i dzięki nim jestem teraz taka, a nie inna. Nie jestem idealna, ale jestem z tego dumna, że taka jestem.
Jestem też dumna z nich. Nie z każdym rozmawiałam codziennie, były spięcia i te sprawy, ale i tak są dla mnie jak rodzina i zawsze będą małą częścią mnie. Nie zapomnę ich, to mogę sobie obiecać. Prawdopodobnie rozstanie z klasą w podstawówce boli najbardziej i to jednak prawda. Patrzę teraz na folder ze zdjęciami z klas I-VI i mogę powiedzieć tylko jedno wielkie DZIĘKUJĘ za to, że mogłam przeżyć tak wiele fajnych chwil z naszą klasą. Nigdzie nie ma takich zboczeńców, jacy byli w mojej byłej już klasie.
W trzeciej klasie przyszłam na dyskotekę pożegnalną klas szóstych, wtedy śmiałam się z dziewczyn z szóstych klas, ponieważ płakały, że się rozstają. Dziś wcale im się nie dziwię. Nie wierzę w to, że ten czas tak szybko mija. Jeszcze niedawno zaczynał się rok szkolny i mówiłam, że w chuj dużo czasu do testu szóstoklasisty. Nawet się nie obejrzałam, a już było po nim i po wynikach.
Wiele osób mówi, że gimnazjum jest lepsze od podstawówki, ale pożyjemy - zobaczymy...
Marek, Ala, Artur, Kamil, Marcel, Eliza, Mikołaj, Roksana, Mariola, Dominika, Dominika, Karol, Kamil, Iza, Piotrek, Kamila, Sebastian, Lucyna, Kuba, Dominik, Patrycja, Michał + Norbert i drugi Norbert - dziękuję Wam za te wspaniałe lata. Nie wszyscy co prawda byliście pełnych 6 x 10 miesięcy, ale wszystkich zdążyłam polubić tak samo! Będzie mi Was brakować <3 PS. Nic nie robi większej radości niż słowa "będę tęsknił/a, Ola" albo coś w tym rodzaju. Dziękuję :)


Trzy zdjęcia z szóstej klasy, dwa z drugiej i jedno z pierwszej... Parę zdjęć, tyle wspomnień...

http://www.youtube.com/watch?v=59JGY-K0BeQ
http://www.youtube.com/watch?v=fNU2Q7_s8TU
http://www.youtube.com/watch?v=_ogwTn_y2vE
http://www.youtube.com/watch?v=V4aq043kdfY

Honey on the heart

Pojutrze mam wycieczkę do Kielc, ale jutro nie idę do szkoły, ponieważ realizuję swój przebiegły plan. Nie chcę jechać na sobotnie zawody, a odpowiedź miałam dać w dniu jutrzejszym. Doskonale wiem, że miałam się już nie poddawać, ale to jest silniejsze ode mnie, niestety. W gimnazjum jednak nie będę się opierdalała, doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Trafię na trenera - po mnie.
Wracając do wycieczki... Niezmiernie mi miło, że wychowawczyni postarała się zrobić (czyt. dołączyć do dwa lata młodszych osób) wypad ze szkoły. Ślinię się, gdy słyszę, że ta wycieczka będzie tylko do szesnastej. Ale to nie wszystko! Nasza pani wychowawczyni nie zorganizuje nam ogniska pożegnalnego, idealnie.
Notabene, wychodzi mi średnia identyczna do zeszłorocznej (najprawdopodobniej, bo mogłam źle przeczytać ocenę z historii). Naprawdę zadziwiające jest to, że osoba, która miała ode mnie na teście o dwanaście punktów mniej ma większą średnią. Nieistotne, i tak będzie dzielone wedle punktów.

Ostatnio coraz ciekawiej w moich relacjach międzyludzkich. Cofam jednakże to, co niedawno powiedziałam, że z jednym kolegą udało mi się znaleźć wspólny język. Możliwe, że on po prostu jest taki dziecinny (pomijam fakt, że z wyglądu jest najdojrzalszy z rocznika). W każdym bądź razie okropnie wredny, wyzywając dziewczyny i dokładając im środkowe palce do twarzy pokazuje, jaki z niego dojrzały typek. Mam nadzieję, że nie tylko mnie "nie lubi" (trudno go rozgryźć), bo czułabym się bardzo dziwnie w takiej sytuacji.
Pomijając tego osobnika - jest taki starszy chłopak, który na początku roku szkolnego budził w innych dziewczynach jakiś zachwyt, którego nie mogłam dostrzec. Ostatnimi czasy mówi mi cześć, gdy wysiadam z autobusu, mimo, że nigdy w życiu razem nie rozmawialiśmy. Podoba mi się to, nawet bardzo. Dzisiaj wracam z koleżanką po schodach z obiadu, a on jest jakieś cztery schodki wyżej i głośno mówi "cześć Ola". Moja reakcja była naprawdę bardzo szybka i opanowana. Po piętnastu sekundach się odwróciłam i powiedziałam coś w stylu "yyyy aha". Coś mi się zdawało, że do końca sobie zlikwidowałam szanse, że kiedykolwiek jeszcze coś mi powie, gdy będę wychodzić.
Pierwsza z autobusu wychodzi moja koleżanka, z którą kolega zna się bardzo dobrze - mówi jej cześć. Ja nie chciałam czekać i powiedziałam pierwsza. Myślałam, że nie odpowie, ale na szczęście powiedział. Aż się miło na serduszku zrobiło, bo odpowiadał tak skromnie, patrząc się w oczy i machając butem. Teraz nie umiem sobie przypomnieć czy uśmiechnął się szeroko, czy tak lekko. Obojętne zresztą! :D
Nie jestem pewna czy jeszcze w tym roku szkolnym się spotkamy, bo komu po radzie chciałoby się chodzić. Mam nadzieję jednak, że jemu. Nie, wbrew pozorom wcale się nie zakochałam, po prostu miło, że są jeszcze tacy mili ludzie, jak on.
By the way, zakochał się we mnie podobno chłopak z czwartej klasy, zajebiście. Drze się ciągle do mnie czy wyjdę z nim na rower, a ja nie umiem komuś powiedzieć wprost, żeby spierdalał, więc ciągle odpowiadam "nie wiem".

Dobra, wrzucam jakieś b. dziwne zdjęcia i spylam spać, bo umieram.
Ciekawostka: wczoraj położyłam się spać o osiemnastej!

hahah :D

Real Air

Bardzo dużo się dzieje, aczkolwiek nie wiem dlaczego, ale nie chce mi się na tym blogu pisać.

Zbliża się zakończenie roku szkolnego, więc z tym idzie wystawianie ocen. Zawzięcie walczę o szóstkę z informatyki (będę w poniedziałek pytana z całego roku szkolnego) oraz wychowania fizycznego, bo ukochana wuefistka nie chce mi postawić celującego dlatego, że nie brałam udziału w zawodach. Średnia będzie na pewno gorsza od zeszłorocznej, ale nie przejmuję się tym, punkty na teście były najważniejsze, na ich podstawia będzie rozdzielanie w gimnazjum.
Będę cholernie tęsknić za swoją klasą z podstawówki. Poznałam tutaj niesamowitych ludzi, których zapamiętam na pewno do końca. Nasza klasa może nigdy nie wyróżniała się umiejętnościami sportowymi ani w nauce, rzadko kiedy cokolwiek wygrywaliśmy, ale kiedy był zapowiedziany sprawdzian - byliśmy niekwestionowanymi mistrzami przekładania. Nigdy nie zapomnę również środowej gry w "butelkę". Tylko my umiemy być tak patologiczni i rozmawiać w pierwszej i drugiej ławce od pani o obciąganiu, wylizywaniu, długościach penisów itp. Kocham ich, spędziłam z nimi sześć lat, przywiązałam się niesamowicie, oni wszyscy są dla mnie jak rodzeństwo. Nie zawsze umiemy znaleźć wspólny język, często się kłócimy, ale i tak nie przestaję ich lubić. Dokładnie za dwa tygodnie dostaniemy te pieprzone świadectwa i ostatni raz będziemy siedzieć w klasach podstawowej szkoły. To rozstanie będzie okropne - tak, jakby ktoś wyrywał Ci cząstkę Ciebie... Wydaje mi się, że przy mojej słabiutkiej psychice będzie bardzo trudno nie płakać. Nawet nie będę się powstrzymywać. Jeżeli będzie okazja - przytulę ich wszystkich, tak samo jak przed końcem świata xD. Różnica jest jednak taka, że koniec świata był niepewny, a pożegnanie będzie najprawdziwsze. Pamiętam, jak dwa lata temu mówiłam, że przed nami jeszcze dwa grube lata, a tutaj czas zaczął zapierdalać jeszcze szybciej niż dotychczas. Dobrze, skończę, bo bardzo mi smutno, gdy naruszam ten temat.

Zdołałam zauważyć ostatnio, że poprawiają mi się relacje ze wszystkimi (przedtem było b. dobrze, ale teraz to jest chyba super). Z dwoma niezbyt miłymi chłopakami znalazłam chyba wspólny język, więcej rozmawiamy, bez żadnych wyzwisk, a z trzecim całkiem miłym, który mnie nie lubił, chyba nareszcie wzrosła nić sympatii. Na dodatek tego, kolega z autobusu - w którym wszystkie dziewczyny się na początku roku kochały - mówi mi "cześć". Buahahah, to miłe :D
Podoba mi się to! :)

ja jebie

The inexorable time is chasing us

Przeraża mnie mój stan psychiczny. Chodzę codziennie uśmiechnięta, ale w głębi nie mam żadnych powodów do uśmiechu. Jestem brzydka, mam zjebany charakter, a w dodatku mam tendencje do robienia z siebie idiotki, ale nieistotne. W mojej głowie pojawiła się myśl, żeby zrobić coś ekspresyjnego - przyjemność dla mojej duszy. Ostatnio myślę o tym, żeby kupić paczkę papierosów (w moim małym miasteczku sprzedanie fajek trzynastolatkom to nic nadzwyczajnego), ale powstrzymuje mnie tylko to, że kocham sport i palenie zmniejsza wydajność płuc. Mam też ochotę na napicie się wódki, piwa albo jakiegoś dobrego wina. Może to brzmi naprawdę nienaturalnie, gdy dziewczyna w bardzo młodym wieku pisze takie rzeczy, ale świat biegnie naprzód, ludzkość stacza się na dno. Zsumowując, fajnie byłoby zatopić smutki w kieliszku albo butelce alkoholu.
Wykańcza mnie powoli myślenie o zawodach. Bardzo bym chciała, żeby zostały one odwołane. Przynajmniej w tym roku chcę mieć już od tego spokój, bo jestem niemalże pewna, że w gimnazjum będę jeździła co parę tygodni na zawody, bo tam doskonale znają moją osobę, moje umiejętności i ambicje. Kiedyś były większe, więc najwyraźniej ich zaskoczę. Do stanu wycieńczenia doprowadza mnie również nałogowe rozmyślanie otoczenia, o szkole gimnazjalnej. Boję się odcięcia od mojej klasy, kocham ją mimo wszystkich wad. To będzie nowy rozdział, którego tak cholernie się boję. Wierzę, że będzie dobrze. Musi być. Obiecuję sobie tu i teraz, że będę utrzymywała kontakt ze wszystkimi znajomymi z podstawówki, których polubiłam przez to sześć lat. Ślubuję - nigdy się nie zmienię na pustą idiotkę, która podczas przerw będzie wychodziła jarać szlugi i będzie nakładała na siebie tonę tapety. Nie zamienię się w wyrzutka klasowego (miasto jest tak małe, że w klasie będę ze wszystkimi osobami, z którymi chodzę do szkoły, tylko, że będą porozsypywane osoby ze wszystkich klas mojego rocznika) ani klasowego idiotę, który myśli, że jest fajny, a robi z siebie chuja tylko dlatego, że chce zyskać cudzą sympatię.

"Czas goi rany, ale nie wygoi blizn. Ten syf żyje w nas, a my żyjemy w nim"
"Niedawno byliśmy dziećmi, a świat był taki piękny - teraz doszły problemy, uczucia i jakieś pierdolone błędy"

Trying

Ostatnimi dniami mam tak zwaną fazę na piosenkę Ryan'a Houstona - Love you forever. Wydaje mi się być taka prawdziwa, płynąca prosto z serca. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się spotkać osobę, która będzie mnie kochała za wszystko. Nie oczekuję najpiękniejszego modela, oczekuję osobę, która będzie miała ze mną wspólny język - podobne zainteresowania, wiele wspólnych tematów do naruszenia, podobny charakter i tego typu rzeczy. Wygląd jest ważny, nie przeczę, ale wolę mieć już brzydkiego i inteligentnego, niż przystojnego, ale chamskiego, wrednego chłopaka, który nie szanuje dziewczyny i cudzego zdania. Często mi się zdaje, że nie powinnam myśleć na razie o miłości, ponieważ jestem bardzo młoda i przede mną jeszcze nie jedno zakochanie, złamane serce i możliwe, że miłość. Moja dusza wewnątrz jest prawdopodobnie bardzo dojrzała, ale zachowaniem przy ludziach tego nie prezentuję
Były zapisy na poloneza, ale nie zapisałam się. Główną przyczyną mojego niezapisania się były bardzo ograniczone umiejętności taneczne, słaba pamięć do zapamiętania kroków i rzecz jasna brak partnera, najważniejsza przyczyna. Nie dopierdalam się chłopaków, którzy mi się podobają, dlatego zainteresowanie moją osobą przeciwnej płci jest nikłe. Mówi się, że chłopakom się to podoba, jak dziewczyna się podwala i robi z siebie dziwkę. Szkoda, nie mam w sobie chyba nic z kobiet, które ciekną tanizną, plastikiem i podróbkami, przepraszam
Obiecuję sobie to tu i teraz - nigdy nie będę pod wpływem znajomych, nie zmienię się w podobiznę innej osoby, będę sobą i jeszcze raz tylko sobą, nie zważając na jakiekolwiek opinie na ten temat
Ostatnie dni są interesujące. Jeden z najlepszych tygodni w ostatnim okresie. Mam nadzieję, że nie chwalę słońca przed zachodem, bo przede mną jeszcze trzy dni tygodnia. Mam nadzieję, że weekend będzie trwał jak najdłużej

Moje aniołki ♥


We wtorek mam zawody. Cholernie się boję, ale nie poddam się, kiedyś już o tym wspominałam. Limit poddawania się skończył, teraz muszę po prostu walczyć ze swoimi słabościami i wierzyć w sukces z całego serca. Nadzieja umiera ostatnia w końcu :)

Lost cause

Na ostatniej lekcji wychowania fizycznego biegaliśmy na mój koronny dystans, na 60 metrów. Czułam siłę w nogach przed startem, ale wynik był chyba jednym z gorszych w ostatnich latach. Jedyne czym mogę się zadowolić jest fakt, że trzy razy przebiegłam w bardzo podobnych czasach, co świadczy o mojej powtarzalności w regularnym bieganiu. Postaram się poprawić jeszcze moje wyniki, bo najprawdopodobniej mam zawody w najbliższy wtorek. Nieważne czy uda mi się wskoczyć na podium, ale obiecam sobie, że pod żadnym pozorem się nie poddam. Za dużo razy się już w życiu poddawałam i chyba wyczerpałam już limit.
Podzielę się z Wami, że ostatnio koleżanka dała mi książkę o spowiedzi, która bardzo mnie zainteresowała. Napisał ją ksiądz, który pragnie przekonać, że Bóg naprawdę istnieje i chociaż go nie widać, On był, jest i będzie. Moje religijne poglądy w dalszym ciągu się kształtują, a wydaje mi się, że ta książka po przeczytaniu wpłynie te poglądy. Zostając przy temacie opinii na różne tematy - zauważyłam, że sama siebie jeszcze do końca nie poznałam, a szczególnie swoich poglądów. Jedynie jestem pewna swojej orientacji seksualnej, że jestem stuprocentową heteroseksualistą. Reasumując: poznawanie własnego "ja" w toku.
Tak na marginesie - byłam dzisiaj z samego rana po przebudzeniu na spacerze po lesie w moim mieście ze słuchawkami w uszach. Nie wiem czy kocham coś bardziej od chodzenia po mieście o samym świcie samotnie. Może jedynie chodzenie późnym wieczorem, to też bardzo fajne. Niesamowite uczucie, gdy jest się jedyną żywą duszą w pobliżu. Wtedy jest czas przemyśleń, poukładania pewnych spraw i prawdziwego odpoczynku od ludzi. Moje miasto jest piękne, więc spacerowanie po nim sprawia dużo przyjemności. Jest dużo zieleni oraz miejsc, w których można "odpłynąć". Mogę rzec tylko tyle, że je kocham. Utożsamiam to z piosenką Pawła Kukiza i Yugopolisa - Miasto budzi się.
"Miasto budzi się
Z naszymi marzeniami
Szumem ulic woła mnie"

Zaraz chyba idę się położyć i doczytać następne strony książki. Czytanie sprawia, że zmieniam wymiar i jestem w zupełnie innym świecie. Nie pamiętam kto, ale wiem, że ktoś powiedział takie słowa: osoba, która nie czyta książek ma tylko jedno życie i historię, a osoba, która czyta ma nowe życie i historie na każdej następnej stronie.


Cóż za lans na balkonie w przeciwsłonecznych okularach ze słuchawkami na uszach i książką...


muszę koleżance zakazać robić zdjęć...
uwieczniony w tle las, do którego jutro idę o świcie (zaskakujące, że jak nie chodzę do szkoły, to wczesne wstawanie jest przyjemnością, a jak chodzę - męką) z aparatem fotograficznym

I'm bleeding out

Nie wiem do końca o czym pisać, ponieważ moim głównym celem obecnie jest nauczenie się do dwóch sprawdzianów. Od nich głównie zależy moja końcowa ocena, ale jak widać olewam to po całości i boję się, że nie wyniknie z tego nic dobrego. Kułam we czwartek chyba pół dnia, żeby dostać w swoim życiu pierwszy raz szóstkę z takiego szatańskiego przedmiotu jak historia (ok, nie będę kłamać - przedmiot sam w sobie ciekawy, ale z naszą nauczycielką nie da się żyć), a wyszło jak wyszło, kolejna czwórka, niedługo zacznę je kolekcjonować
Czuję się wycieńczona, bo spałam chyba tylko cztery godziny, a mimo to do szesnastej pracowałam na pełnych obrotach, dopiero teraz czuję, że umieram. Olu, wiesz już, że bieguny magnetyczne przyciągają się i odpychają siłami magnetycznymi, ale na dobrą ocenę Ci to nie wystarczy i musisz wysilić ten pierdolony mózg, jeszcze tylko siedem tematów do nauczenia się.
Zbliża się koniec roku szkolnego, więc powoli zaczynają się zapisy na poloneza. W sumie bardzo chciałabym iść, ale będzie mnie kurwica brała, gdy będę widziała pewną osobę z inną osobą. Wolę sobie oszczędzić bólu oraz wyrwanych włosów. Myślałam, że to uczucie "zakochania" wcześniej czy później przejdzie, ale niestety to dalej się trzyma i chyba nie zanosi się ku temu, żeby ten stan mijał. No ale cóż, mi to nawet pasuje. Obserwowanie osobnika na przerwach, tworzenie patologicznych historyjek przed snem - bardzo to lubię.
Zauważyłam, że bardzo lubię, gdy coś sprawia mi ból. Uwielbiam cierpienie fizyczne, zarówno jak i psychiczne. Czuję wtedy, że wykrwawiam się w środku, a wbrew pozorom, to jest nawet miłe. Nie, nie jestem masochistką, a tym bardziej sadystką, ale czasami mam chwile takiego przełamania.
Naprawdę nie wiem o czym mam pisać. Dużo śmiesznych sytuacji nadarza się w moim życiu, ale nie wiem, czy kogokolwiek obchodzi to, o czym rozmawiam z moimi znajomymi albo z czego się śmiejemy. Powiem tyle, że jeszcze wczoraj byłam pewna, że moje relacje międzyludzkie są bardzo, ale to bardzo dobre, a dzisiaj już po godzinie czternastej dwadzieścia coś zrozumiałam, że to tylko złudzenie. Osoba praktycznie dla mnie nic nieznacząca, aczkolwiek smutno, gdy się kogoś ignoruje i nie powie nawet głupiego "cześć". Po części to moja wina, bo kiedyś osoba ta się starała, a ja po prostu tego nie usłyszałam i uznała, że śmiałam się z niej, a naprawdę tak nie było. Dobrze, nie będę wnikała w takie szczegóły.
Jeżeli naruszany jest temat ocen - pięknie się pierdoli akurat na sam koniec roku szkolnego. Miałam szóstkę jak na dłoni, ale (już chyba wspominałam) byłam pytana z tematów, z których po prostu nie miałam wystarczającej wiedzy, bo owego dnia mnie nie było w szkole. Cóż zrobić, trzeba jutro się postarać i napisać najlepiej, jak się umie. Tak, nie wykluczam współpracowania grupowego.


Szału nie ma, dupy nie urywa, ale czego można się spodziewać po tak cienkim aparacie i tak ograniczonymi umiejętnościami.


Dobranoc wszystkim życzę, miłego wtorku.

I will never give up, I will be fighting.

Dlaczego zawsze muszę żałować po fakcie dokonanym?
Doskonale niektórzy wiedzą, że odbył się bieg, który jest organizowany co rok. W tym roku postanowiłam, że odpuszczę, bo nie trenowałam całą zimę, więc moja forma zapewne poszła się ruchać z ambicjami (których oczywiście nie mam). Głównym jednak powodem mojej rezygnacji były jednak:
*Zmieniona trasa na dłuższą, a ja raczej jestem średniodystansowcem i krótkodystansowcem
*Mój strach przed najgroźniejszymi rywalkami. Wiecie co jest najciekawsze? "Najgroźniejsze" rywalki nie stanęły nawet na podium. Przysłowiowe pudło zdominowały osoby, po których w życiu bym się tego nie spodziewała.
*Wspominany brak formy.
Wszystko mnie dołuje, ponieważ po przeanalizowaniu dzisiejszego biegu jestem w stanie stwierdzić, że przy odrobinie wiary w siebie i motywacji, udałoby mi się z placem w dupie wygrać te wyścigi. Wiem, moja skromność jest powalająca, ale tak mi się wydaje. Z każdą z tych dziewczyn na podium wygrywałam wielokrotnie, więc może udałoby mi się wygrać po raz kolejny? Jeszcze nigdy nie biegałam na tak długim dystansie, także zwracam honor dla medalistek, może by ze mną wygrały. Moja koleżanka z klasy, która pod moją nieobecność zawsze wygrywała ten bieg, a przy mojej obecności zajmowała miejsce drugie - tym razem również przegrała z ogromnym dystansem i ostatecznie zajęła miejsce poza pierwszą piątką.
Reasumując - jestem popierdolonym dzieckiem sportu, które ma predyspozycje do tego, żeby zawojować o złote medale w powiatowych zawodach, już nie wspominając o takim szkolnym biegu. Cholernie mi wstyd, że wymiękłam przed konkurentkami i bez walki oddałam podium, na którym mogłam stać. Przegrałam. Wolałabym już przegrać z rywalkami, niż przegrać sama ze sobą. Może bym doprowadziła się do stanu wypluwania płuc, rzygania ogniem zmęczenia, ale przynajmniej miałabym z tego satysfakcje, że udało mi się podjąć walkę.

"Nie możesz przestać, teraz walka to podstawa,
a mocna wiara w siebie daje siłę i pomaga.
Kiedyś do tego wrócimy, powiesz mi, że było warto
walczyć oto wszystko, wiedząc, że nie będzie łatwo.
Życie to dar, który dostał każdy z nas,
każdy z nas walczy, na walkę zawsze jest czas
Rzadko mamy z górki, częściej musimy się wspinać,
na sam szczyt, po to by żyć, po to by wygrywać!"



Mimo wszystko - gratuluję zwyciężczyni, ponieważ nie jest łatwo przebiegnąć dwa kilometry i się nie poddać. Pamiętam 2011, 2010 i 2008 rok, w którym przystępowałam do tych zawodów i je wygrywałam. Ona zawsze zajmowała miejsca poza podium, ale nigdy nie przestała startować i w końcu przyniosło to efekt, zasłużone złoto. Trzeba walczyć, bo kiedyś na pewno w końcu się wygra :)

I don't remember

Dlaczego ten weekend majowy minął tak szybko? Nie okłamujmy się - brakowało troszeczkę szkoły i parę mordeczek, ale dało się żyć.
Nie umiem się nie przejmować mijającym czasem, a głownie dlatego, że z każdym dniem zbliżamy się do zakończenia roku szkolnego. Zostały niecałe dwa miesiące wspólnego widywania się. Ubolewam nad pożegnaniem klasy praktycznie w co drugim poście, ale naprawdę boli to, że ten pierdolony czas napierdala w tak szybkim tempie.
Wróciłam z ogniska pół godziny temu i żałuję, że nie wróciłam wcześniej, ponieważ mam się nauczyć na angielski tekstu, a tego jest tak dużo, że chyba nie nauczę się całego... W każdym razie na ognisku było bardzo ciekawie, fajna atmosfera, fajni ludzie - czego chcieć więcej?

Miałam dziką wenę przed rozpoczęciem pisania tego posta, teraz ta dzika wena
Ja pierdole jak mnie matka wystraszyła
PO CHUJA MI PODPASKI JAK OKRESU NIE MAM JUŻ TRZECI MIESIĄC XD


joł jakie duże obrazki

I would like not to hear some words

Czasami chce mi się płakać. Tak po prostu, bez żadnego powodu - chcę, żeby poleciało mi jak najwięcej łez. Płakanie nie jest przejawem słabości, a w dodatku mi pomaga. Kiedy płaczę, to czuję, że wraz ze łzami spływają ze mnie wszystkie negatywne emocje.
Zauważyłam, że mam pełno kompleksów. Jednym z tych najbardziej uciążliwych jest mój wygląd. Jestem pełni świadoma tego, że nie jestem piękna ani ładna, raczej przeciętna albo brzydka, jak to powiedział mój brat, najbardziej chamski kolega z klasy, który dziewczyny traktuje jak szmaty oraz koleżanka. Może jest w tym ziarenko prawdy?
Najgorsze jest to, że żaden chłopak nie patrzy na to, co dziewczyna ma w środku, skupia się raczej tym, co dziewczyna ma na zewnątrz. Przeczuwam, że będę do końca życia panną z kotem, bo żaden osobnik płci przeciwnej się mną nie zainteresuje.
Powinnam się bronić i napisać, że wygląd to tylko okładka, a charakter to treść, ale no błagam - jaki ja mam ten charakter? Nieistotne zresztą, gówno kogo to obchodzi, nie będę się już nad tym tematem użalała. Podobno jak się kogoś pokocha to wady tej osoby będą niezauważalne...
Tak w ogóle - wzięłam przedwczoraj aparat w rękę i po półrocznej przerwie spróbowałam cyknąć jakieś zdjęcia, ale efekty marne. Grunt, że zmobilizowałam się do kontynuowania czegoś, co zaniedbałam. Ach, zapomniałam dodać, że szukałam dwie godziny jakiejkolwiek piłki do siatkówki, ale udało mi się znaleźć tylko piłkę do piłki nożnej z euro 2012, którą wygrałam w mc'donaldzie, hehe farciarz. No nic, grałam nią, bo miałam ochotę sobie poodbijać.

Moje efekty użycia aparatu:


Pysia, najukochańszy kotuś na świecie <3


Ten fałszywy uśmiech, gdy nic się nie układa, a mimo to trzeba jakoś to ukryć.

Nic mnie już chyba nie trzyma. Idę spać.
Miłego jutra.

Hearts on fire

Nie mam żadnego przewodniego tematu, którym mogłabym Was zaciekawić. Jest pełno problemików, no ale proszę - kogo to obchodzi, że trochę popsułam dzisiejszy sprawdzian z matematyki, będę miała prawdopodobnie w szkole przejebane wraz z innymi koleżankami, bo popełniłyśmy małe głupstwo? Sądzę, że ludzie chcą czytać o czymś ciekawym, a moim problemem jest to, że moje życie nie jest arcyciekawe i nie umiem zaciekawić czytelnika tymi wpisami.
Cóż, kiedyś już przecież napisałam, że planuję pisać przede wszystkim dla siebie i tej małej garstki ludzi, którzy chcą czytać moje wypociny, czyli jakichś sześciu osób.
Ostatnio w szkole poruszany był temat gustów muzycznych. Szanuję każdy gatunek, ale naprawdę trochę smutne jest to, że ludzie ograniczają się tylko do komercyjnej muzyki i drwią gustów innych osób. Sama nie ograniczam się do jednego gatunku muzycznego, bo słucham naprawdę wszystkiego (może to jest lekko przesadzone) - od soul'a do hard rocka, ale umiem w kulturalny sposób wyrazić swoją opinię na temat cudzego gustu. Przeważnie nie udzielam się w tym temacie w ogóle, bo to indywidualna sprawa człowieka, czego słucha.
Tak na marginesie:
- chyba wracam do kontynuowania mojej zaniedbanej pasji, do fotografii. Wiosna spowodowała, że mam ochotę wziąć aparat w ręce i porobić jakieś zdjęcia rozkwitających pąków na owych drzewach;
- istnieje prawdopodobieństwo, że uda mi się wywalczyć piątkę z takiego przedmiotu, jakim jest matematyka, ale wszystko zależy od tego, jaką ocenę będę miała z tego sprawdzianu, którego bodajże spierdoliłam;
- bieganie mi już nie sprawia przyjemności i mimo, że ponownie wprowadzili bieg pod morderczą górę (zwana przeze mnie górą skurwysyńskiego zmęczenia) z okazji święta szkoły, na którym miałam zawsze pierwsze miejsce, to nie biegam.

PS. Wiecie, jakie to chujowe uczucie, gdy chcecie kogoś, a nie robicie niczego, co sprawiłoby, że ta osoba zwróci uwagę w kierunku Waszej osoby? Właśnie obecnie tak mam i nie umiem sobie z tym poradzić, ale wierzę, że kiedyś się uda porozmawiać, a potem z górki.
Wymyślam codziennie przed zaśnięciem dialogi, które nigdy nie będą miały miejsca i sytuacje, w których na pewno w życiu się nie znajdę. Dobrze, że marzenie jeszcze nie jest zabronione. Bez marzeń nie umiałabym przeżyć ani jednego dnia dłużej.

http://www.youtube.com/watch?v=1OHYf28gjEs
Nie przepadam za rapem (albo hip hopem, wyjebane na to, nie rozróżniam), ale ta piosenka bardzo mi się spodobała. Nie mamy skrzydeł, a wciąż chcemy lecieć jak najwyżej.


Trochę lipa, że samojebka, a w dodatku nieudana

Happiness came out from my hands.

Znów coś mnie natknęło, żeby napisać kolejny post, chociaż nie ma dużego odstępu czasu między poprzednim wpisem. Możliwe, że zmobilizowałam się do napisania z powodu godziny i ogarniającej mnie monotonności niedzielnych wieczorów. Próbowałam zasnąć, ale doszłam do wniosku, że nie chce mi się spać, a z racji, że jutro mam tylko trzy cztery lekcje (trzy lekcyjne zajmie nam sprzątanie miasta, jakaś akcja znów) pozwolę sobie posiedzieć jeszcze godzinkę. Nie ryzykuję przecież byciem półżywym człowiekiem na sprawdzianie, bo sprawdzianu żadnego raczej nie będzie.
Co się u mnie ciekawego dzieje? Skoki temperatur nie dają mi żyć. Jeden dzień na krótkie spodenki i na koszulkę, a drugi dzień na bluzę i długie spodnie. W każdym razie pogoda mi nie przeszkadza w codziennym wychodzeniu na dwór i spotykaniu się ze znajomymi. Postanowiłam z koleżanką, że zakupię piłkę do siatkówki i będziemy chodziły na boisko grać. Problem jest taki, że nie umiemy dojść do porozumienia, ponieważ ja proponuję piłkę molten, a ona mikasę. Tłumaczę jej, że po pierwsze jej opcja jest droższa, a po drugie przy przyjęciach ręka o wiele bardziej boli. Jak nie uda nam się w tej kwestii znaleźć wspólnego języka, to każda kupi inną i potem dojdziemy do wniosku, która bardziej się nadaje do gry.
Zostałam zaproszona na urodziny do koleżanki, to znaczy zostałam o tym powiadomiona, bo dowodu rzeczowego w formie zaproszenia jeszcze nie mam. W sumie to miłe, że ponownie tylko ja zostałam zaproszona z mojej klasy, bo to znak, że nie jest ze mną jeszcze najgorzej i mam dobre kontakty z innymi ludźmi. Tak w ogóle to dodatkowym plusem jest to, że dobrze porozumiewam się z klasą, w której znajduje się mój obiekt paczań. Prawdopodobnie również będzie zaproszony na te urodziny, więc będzie okazja bliżej poznać osobnika. Była już taka okazja miesiąc temu na innych urodzinach, na które miał zaproszenie, ale się nie pojawił cwaniak.
Teraz coś bardzo smutnego. Wraz z koleżanką przegrałyśmy zakład z kolegą o dziesięć groszy i będziemy w poniedziałek skazane mu kupić cukierka. Zakład dotyczył meczu finałowego siatkarskiej ligi, my we dwie kibicowałyśmy klubowi, który ostatecznie uległ w ostatecznym pojedynku faworytom kolegi. Jeszcze jeden taki wygrany zakład i będzie go stać na bułki z polo marketu. Tak czy siak, szkoda mi, że zespół, któremu kibicowałam nie zdobył mistrzostwa i musi się zadowolić tylko i wyłącznie srebrnym medalem. Jeżeli chodzi o zakład, to nie ubolewam nad tym, że będę musiała tracić tak ogromną sumę pieniędzy, ale nad tym, że moja godność będzie pływała w szambie moich łez porażki. To my we dwie miałyśmy mu patrzeć w poniedziałek w oczy z szyderczym uśmiechem i pogardą w oczach, ale role będą odwrócone. Najsmutniejsze było to, jak powiedział, że zdejmie wszystkie obrazy w pokoju i powiesi na ścianie tego cukierka na znak zwycięstwa. Ach, te poważne zakłady o tak pokaźną sumę, nigdy nie zabraknie podczas nich emocji ;_;
No to życzę dobrej nocy i miłego poniedziałku. Siedźcie sobie tam w szkółce, gdy ja będzie zapierdalać po mieście w rękawiczkach i zbierać różne ciekawe rzeczy (od zwykłych papierków po batonikach do zużytych tamponów, podpasek i prezerwatyw). Nie brzmi to kusząco, ale wolę już to niż siedzenie w budynku, w którym muszę się podobno edukować. Dobranoc!

Empty word

Szczerze powiem, że ostatnio nie chciało mi się tutaj zaglądać, ale dzisiaj postanowiłam, że po prawie miesięcznej przerwie postanowię cokolwiek napisać.
Ostatnio jest bardzo ciepło i w pełni z tego korzystam - wychodzę ze znajomymi po szkole, a wieczorami skupiam się na ewokacji. Prawdopodobnie w szkole i w relacjach międzyludzkich układa się wszystko bardzo dobrze i powinno tak zostać, ale czuję pewien niedosyt w moich stosunkach z niektórymi ludźmi. Postanawiam tak więc sobie dzisiaj dwie rzeczy - zadbać o dobre relacje z osobami, które nie są do mnie w pełni przekonane (a ja niestety do nich, ale zmienię to) oraz zaakceptować swój chujowy wygląd, który od pewnego czasu jest bardzo uciążliwy, ale tego się wybrać nie dało...
Zauważyłam, że boję się użyć słowa "przyjaciel" do osób, które takie miano powinny mieć. Może jestem uprzedzona i nie chcę kogoś "koronować" po to, żeby potem rzucił mi tą koroną w twarz i pod nogi. Niedługo zacznę naprawdę nowy rozdział w swoim życiu i mam nadzieję, że nauczę się używania tego słowa.
Notabene, trochę o tym nowym rozdziale. Tak więc to wiadome, że po wakacjach zmieniam klasę, idę do nowej szkoły, co się wiąże z nowymi znajomościami, sprzeczkami oraz zapewne utratą kontaktu z osobami z mojej klasy, jeszcze obecnej, ale wkrótce byłej. Jest mi cholernie smutno, że te sześć lat minęło tak szybko, ale cieszę się, że nie stoję w miejscu (przynajmniej mam taką nadzieję, że nadążam nad rzeczywistością). Jeszcze mam parędziesiąt dni po odjęciu weekendu majowego i weekendu. Wydaje mi się, że to minie szybciej, niżeli się spodziewałam.
Kolejnym moim spostrzeżeniem jest to, że jeżeli w kimś się zakochaliśmy, to nie dostrzegamy jego wad w charakterze i usterek - że tak powiem - w wyglądzie. W chwili obecnej czuję się jakbym była uwięziona w czyichś rękach, mimo, że nigdy nie czułam ich dotyku. Strasznie dziwne uczucie, ale muszę to przezwyciężyć, o ile chcę z tym walczyć. Jest szansa, że trafimy do tej samej klasy w nowej szkole (nazywam to nowym rozdziałem, więc z nowym rozdziale). Porównanie będzie żałosne i może mocno rozśmieszyć, ale czasem wydaje mi się, że można porównać moją "komfortową" sytuację w życiu uczuciowym do piosenki Lisowskiej - Nieodporny rozum. Niekoniecznie podoba mi się ta piosenka, ale idealnie opisuje to, co czuję. Śmieszne, pisze to niezrównoważona trzynastolatka, która naprawdę gówno wie o życiu, póki co go odkrywa.
Nie mam chyba nic więcej do napisania, naruszyłam te tematy, które chciałam naruszać, więc mnie nic chyba tutaj nie trzyma. Wrzucę jeszcze jakieś piosenki i idę spać, chcę znów wymyślać historyjki, które na pewno się w życiu realnym nie wydarzą. Nigdy nie mów nigdy, jak to się mówi... Cóż, życzę dobrej nocy, miłego odpływania w swoich marzeniach i wesołej kontynuacji rozpoczętego od urodzenia eskapizmu rzeczywistości.

http://www.youtube.com/watch?v=uWj8mCw5IE8
Kocham ją. Nie umiem uzasadnić, ale naprawdę bardzo lubię.

http://www.youtube.com/watch?v=jkaMiaRLgvY
Dziękuję Justynie, że wysłała mi ją ;) Bardzo mi się podoba.

http://www.youtube.com/watch?v=cMFWFhTFohk
Chuj jeden wie czemu, ale kojarzy mi się z jedną osobą...

such a situation

Kurwa, to chyba działa na moją korzyść. Postawiłam sobie cel i go wypełnię. Ale to nawet dobrze, że los mi trochę pomaga...
Tak, cieszę się, że masz mokrą bluzę, właśnie taki miałam zamiar ♥ a drugiemu się po prostu należało, ot co ;d
Za tydzień mam ten test i na razie się nie stresuję, ale pewnie dzień przed nim będzie totalna masakra. Chciałabym powtórzyć wynik z próbnego, albo mieć nawet trochę lepiej, najwięcej z klasy. Takie czajenie się za plecami koleżanki i ją dopadnięcie na samym końcu... No dobra, możemy mieć tyle samo :) W każdym razie po tym teście przejażdżka GIMBUSEM i mam nadzieję, że uda mi się tam przeprowadzić dłuższą rozmowę z kolegą, którego bardzo chciałabym nie dość, że w gimnazjum to jeszcze na dyskotece - dla chcącego nic trudnego, tylko trzeba załapać lepsze kontakty. Dobrze, że się koleguję z dziewczyną z tej klasy, która ma z nim naprawdę dobre relacje. Dobra, nie mówię już o tym, ale naprawdę coś mi jest... :P Sumptuatic - Kołysanka doskonale oddaje to dziwne uczucie... xD

+ Błagam, chcę mieć na pewno trzech/czterech chłopaków i dwie/trzy dziewczyny z "tej" klasy, a ze swojej cztery dziewczyny tylko i wyłącznie oraz pięciu chłopaków - jednego ze względu na dobrą muzykę, drugiego na to, że ma ładne cycki, trzeciego za to, że śmieszny, czwartego za to, że czasami sympatyczny, a piątego dlatego, że trochę małpa i moje chłopaki z "tej klasy" będą cisnąć ♥